اشعار مرحوم میر حسین الوندی

                       {  اردنگـــی  بهــــــداری  }

    گـُـــذرکــردم  بــه  بهـــداری نــه درخـــواب و بــه بیــداری /

    چـــه دیــدم کـس  نبینــد آنچـه  مــن  دیــدم  ز بهـــداری /

    دو  تــا  دُکتـــر  شــده  قُلــدر  بــه  اُردنگـــی  جــوانـی را /

    زبهــــداری  درش  کـــردنــــد ، بــــا  آن  خــواری  و  زاری /

    شــدم سا ئـل از آ ن نــا دم  بمـــن گفتــــا بیـــا بنشیـــن /

    دهــم تــوضیح  بــرایت  ســر گذ شـت  خــویـش را بــاری /

    تـــو مــی بینـــی کـــه مــن لنگــم ز درد پـــا عَلیـلَـم مــن /

    پــــی  درمــان  درد  خـــود  شــدم  عــازم  بــه  بهـــداری /

    همـــا نــــدم بستـــری گشتــم بــه دستــور طبیـب آنجـــا /

    فــــرستـــادنــد   زیبــا   دلبـــــری  بهـــــر  پــــرستـــــاری /

    نگــاه  دلفـــریب  و  خنــــدۀ  دلچسـب   و  شیــــــرینــش /

    چنــــان مستــم نمـــود از خــود کــه یــادم رفـت  بیمــاری /

    بــه خــواب خـــود  نمـی دیـــدم  چنیــن  مـاه دل افــروزی /

    ولــی  از بخـت  خــوش می دیـــدمـش  اینک بـه بیـــداری /

    کمـــی مـــالیــــد پـــایـــم را پـس آنگــه گفـت بـا نــــرمـی /

    بــه غیـــر  درد  پــا  مـی بینمـت   یک  عُشــــر تـب  داری /

    بلـــی او راسـت  می گفـت اینکــه  مــن تـب داشتــم امـا /

    تـب عشقـی کــه ممکــن بـــود دسـت مــن دهـــد کــاری /

    حقیقـت  را  بیــــان  کـــردم   بـــه  آرامــی  بـه  آن  دلبـــر /

    کــه  شــایــد  از  ره  لطـف  صفــا  بــا  مـن  کنـــد  یـــاری /

    ولـــی  بعـــد از دو ســاعـت  طبـــق  دستــور رئیـس  کُــل /

    مــــرا  کـــــردنـــد  اردنگـــی  ز  بهـــداری  بصـــد  خـــواری /

    نــه  تنهـــا درد پـا درمـا ن نشـد ،  شــد درد پشـت افـــزون /

    از آن اُردنگـــی  مُحکــــم  دو چنـــــدان  شــــد گـــرفتـــاری /

    بگفتــم  نــا ســزا  گفتـی  کـه  دیــدی  تــو  ســزای  خــود /

    خُـــودت  گفتــی  خُـــودت  خـــوردی  ز بهــداری  مپنــداری /

             {  مـــرحــوم  میــر حسیــن الــــونـــدی  }

                               ( یاردانقلــی )